نه   هرکه   چهره   برافروخت  دلبری   داند                نه  هر که  آینه   سازد  سکندری داند
نه هرکه  طرف کله  کج نهاد و تند نشست                 کلاهداری   و   آیین   سروری    داند
تو بندگی چو گدایان  به  شرط    مزد   نکن                که دوست خود روش بنده پروری داند
غلام    همت    آن    رند    عافیت  سوزم                 که  در   گداصفتی   کیمیاگری  داند
وفا   و   عهد   نکو    باشد   ار     بیاموزی                وگرنه هر که تو بینی ستمگری  داند
بباختم    دل     دیوانه      و       ندانستم                که آدمی بچه ای شیوه ی پری  داند
هزار    نکته ی   باریکتر   ز  مو    اینجاست                نه هرکه  سر  بتراشد  قلندری  داند
مدار نقطه ی  بینش   ز  خال  توست   مرا                که  قدر   گوهر  یکدانه  گوهری  داند
به قدوچهره هرآنکس که شاه خوبان شد                 جهان  بگیرد  اگر   دادگستری    داند

ز شعر  دلکش  حافظ  کسی   بود   آگاه                 که لطف طبع و سخن گفتن دری داند

                                                         حضرت حافظ