سفیدپوشان آسمانی تهران 90

دزدی به خانه‌ی پارسایی درآمد. چندان که جُست، چیزی نیافت. دل‌تنگ شد. پارسا خبر شد، گلیمی که بر آن خفته بود در راه دزد انداخت تا محروم نشود

درباب آداب صحبت

هر آن سرّي كه داري با دوست در ميان منه، چه داني كه وقتي دشمن گردد. وهر گزندی که توانی به دشمن مرسان که باشد که وقتی دوست شود.

رازي كه نهان خواهي با كس در ميان منه وگر چه دوست مخلص باشد كه مرآن دوست را نيز دوستان مخلص باشد همچنين مسلسل. 

خامشی به که ضمیر دل خویش     با کسی گفتن و گفتن که مگوی

ای سلیم آب ز سر چشمه ببند     که چو پر شد نتوان بستن جوی

سخنی در نهان نباید گفت      که بر آن انجمن نشاید گفت